ઈમાન કેટલી મોટી નેમત છે
હઝરત મૌલાના પીર ઝુલ્ફીકાર અહમદ નક્ષબંદીએ એક કિસ્સો સંભળાવ્યો કે 1994માં જ્યારે સમરકંદ જવાની તક મળી, ત્યારે જામિયા મસ્જિદ સમરકંદમાં જુમાનો ખુતબો (પ્રવચન) આપ્યો. જુમાની નમાઝ પછી કેટલાક યુવાનો મારી પાસે આવ્યા અને કહેવા લાગ્યા, "હઝરત! તમે અમારા ઘરે પધારો, અમારા માતાજી તમને મળવા માંગે છે." મેં માફી માંગતા કહ્યું કે "અહીં આટલા બધા લોકો હાજર છે, હું આ બધાને છોડીને ત્યાં કેવી રીતે જાઉં." સમરકંદના મુફ્તી-એ-આઝમ મારી સાથે જ ઉભા હતા, તેઓ કહેવા લાગ્યા, "હઝરત! તમે તેમને ના પાડશો નહીં, હું પણ તમારી સાથે આવીશ; તેમના ઘરે જવું જરૂરી છે." મેં કહ્યું, "બહુ સારું." તેથી, અમે મિત્રો સાથે મુલાકાત કરીને નીકળી પડ્યા. રસ્તામાં મુફ્તી-એ-આઝમ જણાવવા લાગ્યા કે આ યુવાન છોકરાઓના માતાજી એક મુજાહિદા (સંઘર્ષ કરનાર) અને પાકા મોમિના (સાચા આસ્થાવાન) છે. જ્યારે સામ્યવાદ (કમ્યુનિઝમ)ની ક્રાંતિ આવી, ત્યારે તેઓ વીસ વર્ષના એક યુવાન છોકરી હતા. ત્યાર પછી સિત્તેર વર્ષ વીતી ચૂક્યા છે, આ રીતે હવે તેમની ઉંમર નેવુ વર્ષની થઈ ગઈ છે. અલ્લાહ તઆલાએ સામ્યવાદના દોરમાં તેમને એટલું મજબૂત ઈમાન આપ્યું હતું કે એક તરફ જ્યાં નાસ્તિકતાનો પૂર આવ્યો હતો, ત્યાં બીજી તરફ આ યુવાન છોકરી અન્ય છોકરીઓને દીન (ધર્મ) પર અડગ રહેવાની તબ્લીગ (પ્રચાર) કરતી હતી; તેમની સાથે કલાકો સુધી ચર્ચા કરતી અને તેમને કલિમો પઢાવીને ઈમાન પર લઈ આવતી. અમે ચિંતિત રહેતા કે આ યુવાન છોકરીનો જીવ પણ જોખમમાં છે અને આ નાસ્તિક પ્રકારના સૈનિકો તેની ઈજ્જત લૂંટી લેશે અને તેને ફાંસી પર લટકાવી દેશે. તેથી, અમે તેને સમજાવતા, "દીકરી! તું યુવાન છે, આ તારી ઈજ્જત-આબરૂ અને જીવનો મામલો છે, લોકોમાં આટલી ખુલ્લેઆમ ઈસ્લામની તબ્લીગ ન કર." પરંતુ તેઓ કહેતા કે "મારી ઈજ્જત-આબરૂ અને જીવ ઈસ્લામ કરતાં વધુ કિંમતી નથી; મારો જીવ અલ્લાહ તઆલાના માર્ગમાં સ્વીકારાઈ જાય તો શું ફરક પડી જશે." તેથી, તેઓ સ્ત્રીઓને ખુલ્લેઆમ તબ્લીગ કરતા રહ્યા, ત્યાં સુધી કે સેંકડોની સંખ્યામાં સ્ત્રીઓ નાસ્તિકતાથી તોબા કરીને (પસ્તાવો કરીને) ફરીથી મુસલમાન બની ગઈ. અમને હંમેશા તેમનો ડર રહેતો હતો. બધા ઉલેમા (વિદ્વાનો) ચિંતિત હતા કે ખબર નહીં આ છોકરીનું શું થશે? ખબર નહીં કયો દિવસ હશે જ્યારે તેને ફાંસી પર ચઢાવી દેવામાં આવશે અને બધા લોકોની સામે વસ્ત્રહીન કરીને અપમાનિત કરવામાં આવશે. પરંતુ તેઓ ગભરાતા નહોતા, તેઓ તેમને દીનની તબ્લીગ કરતા રહ્યા. ત્યાં સુધી કે તેમણે સિત્તેર વર્ષ સુધી દીનની તબ્લીગ કરી અને તેઓ હજારો સ્ત્રીઓના ઈમાન લાવવાનું કારણ બની ગયા. હવે તેઓ બીમાર છે, વૃદ્ધ છે અને ખાટલા પર સૂતેલા છે. આ સ્ત્રીને તમારા વિશે કોઈએ જણાવ્યું કે પાકિસ્તાનથી એક આલિમ (વિદ્વાન) આવ્યા છે, તો તેમની ઈચ્છા થઈ કે તેઓ તમારી સાથે વાતચીત કરી લે, એટલા માટે મેં કહ્યું હતું કે તમે ના પાડશો નહીં. આ આજીઝે (મેં તુચ્છ સેવકે) જ્યારે આ સાંભળ્યું ત્યારે દિલમાં ખૂબ જ આનંદ થયો કે જ્યારે તેઓ અલ્લાહના આવા નેક બંદા છે, તો આપણે પણ તેમની પાસે દુઆ કરાવીએ. જ્યારે અમે તેમના ઘરે પહોંચ્યા તો જોયું કે આંગણમાં તેમનો ખાટલો પડેલો હતો અને તેઓ તેના પર સૂતેલા હતા. છોકરાઓએ તેમના પર એક પાતળી ચાદર ઓઢાડી દીધી. અમે ખાટલાથી લગભગ એક મીટર દૂર જઈને ઉભા રહ્યા. આ આજીઝે જતાની સાથે જ સલામ કરી. સલામ કર્યા પછી મેં અરજ કરી, "અમ્મા (માતાજી)! અમારા માટે દુઆ માંગો; અમે તમારી દુઆઓ લેવા માટે તમારી સેવામાં હાજર થયા છીએ." જ્યારે મેં આ અરજ કરી, ત્યારે તેમણે ચાદરની અંદરથી જ પોતાના હાથ ઉઠાવ્યા અને ઘરડી અવાજમાં સૌથી પહેલી આ દુઆ માંગી: "ખુદાયા (હે અલ્લાહ)! ઈમાન સલામત રાખજે." વિશ્વાસ કરો કે અમારી આંખોમાં આંસુ આવી ગયા. તે દિવસે અહેસાસ થયો કે ઈમાન કેટલી મોટી નેમત (આશીર્વાદ) છે કે સિત્તેર વર્ષ સુધી ઈમાન પર મહેનત કરનારી સ્ત્રી અત્યારે પણ જ્યારે દુઆ માંગે છે, ત્યારે પહેલી વાત કહે છે: "ખુદાયા! ઈમાન સલામત રાખજે..."
