સુફિયાન અલ-થૌરી (રહમતુલ્લાહી અલયહી) (અવસાન. ૧૬૧ હીજરી) પોતાના શેખ અમ્ર બિન કૈસ (રહમતુલ્લાહી અલયહી) (અવસાન. ૧૪૦ હીજરી) વિશે બયાન કરે છે:
"મારી તરબિયત (ઉછેર) તેમણે જ કરી છે: મેં કુરઆન પણ તેમની પાસેથી જ શીખ્યું, અને ઇલ્મ-એ-મીરાસ (વારસાનું જ્ઞાન) પણ શેખે જ મને શીખવ્યું. હું તેમને બજારમાં શોધતો હતો; જો મને ત્યાં ન મળતા, તો પોતાના ઘરમાં મળી જતા. ઘરમાં તેઓ કાં તો નમાઝ પઢી રહ્યા હોત અથવા મુસહફ (કુરઆન) માંથી તિલાવત (પઠન) કરવામાં મગ્ન હોત, જાણે તેઓ ઘણું બધું છૂટી ગયેલું ભરપાઈ કરી રહ્યા હોય. જો હું તેમને ઘરમાં પણ ન પામતો, તો કૂફાની કોઈ મસ્જિદના ખૂણામાં એવી રીતે ઝાર-વ-કતાર (ધ્રુસકે-ધ્રુસકે) રડતા મળતા જાણે કોઈ ચોર પોતાના આકા પાસે માફી માંગતા માંગતા રડી રહ્યો હોય. જો ત્યાં પણ ન હોત, તો કબ્રસ્તાનમાં ક્યાંક આહ-વ-ફગાં (રડતા-કકળતા) કરતા મળતા."
• હિલ્યત અલ-ઔલિયા વ તબાકાત અલ-અસ્ફિયા (૫/૧૦૦)
