`ઇસ્તિકામત` (અડગતા/દ્રઢતા)
"દુલ્હનને ખૂબ જ સખત તાવ છે, શું કરવું જોઈએ?" દુલ્હનની સાસુએ ચિંતાતુર થઈને કહ્યું.
દુલ્હનની એક કલાક પહેલા જ ઘરમાં આમદ (આગમન) થઈ હતી, દૂધા સાહેબ બધી વાતો ભૂલીને ભાગમભાગ દુલ્હનને હોસ્પિટલ લઈ ગયા.
"અરે બહેન! તારા નસીબ, હજી તો પગ જ મૂક્યો હતો ત્યાં દુલ્હન બીમારી સાથે લઈ આવી," એક મહિલાએ સોપારી ચાવતા ચાવતા કહ્યું.
"બહેન! તારો એકનો એક દીકરો છે, વિચારીને જ લગ્ન કરવા જોઈતા હતા," બીજી એક મહિલાએ સહાનુભૂતિ દર્શાવતા કહ્યું.
"મને તો જાદુનો મામલો લાગે છે, ભલીભોળી તો ઘરે આવી હતી, અચાનક તાવ કેવો?" એક મહિલાએ પોતાની આશંકા વ્યક્ત કરી.
અને દુલ્હનની વાપસી સુધી આ કાનાફૂસીનો સિલસિલો ચાલુ જ રહ્યો.
બે કલાક પછી વાપસી થઈ, ડૉક્ટરે બોટલ (ડ્રિપ) ચડાવી હતી અને કેટલીક દવાઓ લખી આપી હતી.
"અરે બહેન! તારી દીકરી જો બીમાર હતી તો જરૂર મારા માથે જ મારવાની હતી, મારો તો એકનો એક દીકરો છે, કેટલા અરમાનોથી તેના લગ્ન કર્યા હતા," દૂધની માતા, દુલ્હનની માતાને કોસી રહી હતી.
"બહેન! સાચું કહું તો, તેની તબિયત વિશે અમને પણ ખબર નહોતી, લગ્નની રાત્રે અચાનક જ તાવ ચડી ગયો," દુલ્હનની માતાએ સફાઈ આપી, તેમનું દિલ અજાણ્યા ડરનું ઘર બનેલું હતું.
પછી તાવનો આ સિલસિલો ચાલતો રહ્યો, ક્યારેક ઉતરી જતો તો ક્યારેક ચડી જતો.
"દીકરા! મને લાગે છે કે દુલ્હન પર જાદુ છે, તું તેને પાછી તેના ઘરે મૂકી આવ," દૂધની માતા પોતાના દિલની વાત ઝબાન પર લઈ જ આવી.
"અમ્મા! મેં તેની સાથે નિકાહ કર્યા છે, અને તેની દરેક ખુશી અને તકલીફને સ્વીકારી છે. એવા સ્વીકારનો શું ફાયદો જે માત્ર ખુશીમાં સાથે હોય અને તકલીફમાં દૂર કરી દે," દૂધએ પોતાના આત્મસન્માન (ગૈરત) નો પુરાવો આપતા કહ્યું.
"દીકરા! તો પછી જાદુની તપાસ કરાવી લો જેથી તેનો તોડ કરાવી શકાય, તું દુલ્હનનું એક કમીઝ (શર્ટ) મને આપ, હું તપાસ કરાવી લઈશ," દૂધની માતાએ બીજું બાણ ફેંક્યું.
"અમ્મા! કોઈ જાદુ-વાદુ નથી, જાદુ ન થયો મજાક થઈ ગઈ, જેને જુઓ તે પોતાની નિષ્ફળતાઓ, વંચિતો અને નિરાશાઓને જાદુની આડ આપી રહ્યો છે. જો આટલી મોટી સંખ્યામાં જાદુ થતા હોય, તો તેનો અર્થ એ થયો કે આપણી અડધી વસ્તી, બાકીની અડધી વસ્તી પર જાદુ કરાવી રહી છે, શક્ય છે આ?" દૂધાએ મજબૂત દલીલ રજૂ કરી અને રૂમની બહાર નીકળી ગયો.
સાસુબાએ પોતે જ ચૂપચાપ દુલ્હનનું કમીઝ મેળવી લીધું અને જાદુ નક્કી કરવા માટે મોકલી આપ્યું.
"બીબી! તમારી વહુ પર ખૂબ જ સખત જાદુ છે, અને જાદુ કરાવનાર તમારો કોઈ નજીકનો સંબંધી છે," આમિલ બાબા (તાંત્રિક) એ એ જ શબ્દો કહ્યા જે તે દરેક ગ્રાહકને કહેતો હતો, નહિતર તેની પાસે કોણ આવે.
"બાબાજી! કોણે કરાવ્યો છે?" સાસુબાએ બેચેનીથી પૂછ્યું.
"તમારી ખૂબ નજીક, તમારી આસપાસ જ છે તે જાદુ કરાવનાર સ્ત્રી, તે શરૂઆતથી જ તમારી દુશ્મન છે," આમિલ બાબાએ બીજું એક મનોવૈજ્ઞાનિક જાળ ફેંક્યું.
"હુંહ! હું સમજી ગઈ કે આ કોનું કામ છે, એટલે જ તો તે બીમારીની એ રાત્રે ધીમું ધીમું હસતી હસતી ફરતી હતી," સાસુબા પોતાના દિલનો દ્વેષ ઝબાન પર લઈ આવ્યા.
"આ ચાર મહિનાની નાજુક પ્રક્રિયા (અમલ) છે, દર મહિને એક વખત વહુને પણ લાવવી પડશે, તેને મંત્રેલું બોરડીના પાનનું પાણી પણ પીવડાવવું પડશે, આવતી વખતે સો બોરડીના પાન પણ લઈ આવજો," આમિલ બાબા ગ્રાહકને સારી રીતે પોતાની જાળમાં ફસાવી રહ્યા હતા.
"દીકરા! હું નહોતી કહેતી કે વહુ પર જાદુ છે, અને શંકા પણ આપણા નજીકના સંબંધી પર જ છે," અમ્મા, દીકરાને આ વાત જણાવતા ખૂબ ખુશ હતા.
"અમ્મા! આ કોઈના પર તોહમત (ખોટો આક્ષેપ) લગાવવી છે અને તેનો ખૂબ મોટો ગુનો છે. આ પ્રકારની તોહમત કેટલાય કબીરા (મોટા) ગુનાઓનો સંગ્રહ છે—ઈર્ષ્યા, દ્વેષ, શંકા, કુથલી (ચુગલી)..." દીકરાએ કંઈક અલગ જ વાત કહી દીધી.
"બસ કર! મને ન સમજાવ, વહુને દર મહિને એક વખત લઈ જવાની છે અને તારે સો બોરડીના પાનની વ્યવસ્થા કરવાની છે," અમ્માએ પોતાનો નિર્ણય સંભળાવતા કહ્યું.
"શું? આ ન થઈ શકે. મારી પત્ની મારી ગૈરત છે, મારી ઈજ્જત છે, તે ક્યાંય નહીં જાય અને આપણને કોઈ તોડની જરૂર નથી. પ્રથમ તો જાદુ નથી, જો માની લો કે જાદુ હોય તો પણ તેનો ઈલાજ કુરઆન પાકની તિલાવત (પઠન) છે. પહેલા પણ આપણે કરીએ છીએ, હવે આપણે તેનો નિયમ (મામૂલ) વધુ વધારી દઈશું, હું ઝહરાને પણ કહી દઈશ," દૂધા મિયાં ઈમાનની મજબૂતી સાથે બોલ્યા.
અમ્માને સમજાઈ ગયું હતું કે દીકરો તેમની વાતોમાં આવવાનો નથી.
"કુરઆન પાક તો આપણે બધા વાંચીએ છીએ, તો પછી આવું કેમ?" અમ્મા પણ ક્યાં હાર માનવાના હતા.
"બાકી બધાની તો ખબર નથી, પણ તમારા વિશે ચોક્કસ અંદાજો છે. તમે દસ વર્ષથી તમારા દાગીનાની ઝકાત આપી નથી, જે રકમ તમને વારસામાં મળી હતી તેને તમે ફિક્સ કરાવી દીધી છે અને દર મહિને તેનું વ્યાજ (સૂદ) લો છો. અમ્મા! વ્યાજ એ અલ્લાહ તઆલા સામે યુદ્ધ છે, હરામ માલ હોવા છતાં તમારા નેક કાર્યોમાં બરકત કેવી રીતે આવી શકે?" દૂધો આ કહેતો રૂમની બહાર નીકળી ગયો.
