*યકીનનો પ્રવાસ (યકીન કા સફર)*
હવાલાતની ગ્રીલ પાછળથી હું તેને નમાઝ પઢતો જોઈ રહ્યો હતો. તે પચ્ચીસ-છવ્વીસ વર્ષનો સુંદર યુવાન હત્યાના કેસમાં બે દિવસ પહેલા જ અહીં લાવવામાં આવ્યો હતો, જ્યાંથી થોડા દિવસો પછી અદાલતી કાર્યવાહી બાદ તેને જેલમાં ટ્રાન્સફર કરવાનો હતો... તેની સામેનો કેસ ઘણો મજબૂત હતો, તેથી પૂરી આશંકા હતી કે એક-બે મુદત (પેશી) પછી જ તેને મોતની સજા સંભળાવી દેવામાં આવશે...
હું એક પોલીસવાળો છું, અને પહેલા દિવસથી જ મારો વ્યવહાર અને અવાજ તેની સાથે ખૂબ જ કડક રહ્યો હતો... પરંતુ તેના હોઠ પર હંમેશા એક દિલ જીતી લે તેવું સ્મિત રહેતું હતું અને હંમેશા તે મને મોટો સમજીને અદબથી અને નરમ અવાજમાં વાત કરતો હતો. અને મારા જેવો કડક માણસ પણ બે દિવસમાં જ તેના સારા અખ્લાક (સદ્વ્યવહાર) સામે હારી ગયો હતો.
હવે તે સલામ ફેરવ્યા પછી દુઆ માંગી રહ્યો હતો... હું તેને જોતો જ રહી ગયો... તે એટલી ખુશૂ-ઓ-ખુઝૂ (લીન થઈને અને નમ્રતાપૂર્વક) થી દુઆ માંગી રહ્યો હતો કે એવું લાગતું હતું જાણે તે જેની પાસે માંગી રહ્યો છે, તે તેની બિલકુલ સામે જ બેઠા હોય. દુઆ પછી તેની નજર મારા પર પડી તો તેના હોઠ પર ફરી એ જ સ્મિત આવી ગયું... તે ઊભો થઈને મારી પાસે આવ્યો અને હંમેશાની જેમ મારા હાલચાલ પૂછ્યા.
આજે આદતથી વિપરીત મારો અવાજ ઘણો નરમ હતો. વાતો દરમિયાન મેં તેને પૂછ્યું કે શું ખરેખર તેણે હત્યા જેવો ગુનો કર્યો છે... કારણ કે મને તેની માસૂમિયત પરથી નહોતું લાગતું કે તે હત્યા જેવો ગુનો કરી શકે છે.
"એક માણસની હત્યા એ આખી માનવતાની હત્યા છે... તો પછી હું આવો ઘૃણાસ્પદ ગુનો કેવી રીતે કરી શકું?" તેણે સ્મિત સાથે જવાબ આપ્યો...
"તો પછી?" મેં પ્રશ્નાર્થ નજરે તેની તરફ જોયું.
"જ્યારે અલ્લાહ આ દુનિયામાં કોઈને સત્તા (અધિકાર) આપે છે ને, ત્યારે મોટાભાગના લોકો ભૂલી જાય છે કે આ સત્તા અલ્લાહ તરફથી એક અમાનત છે... તેઓ તે બધાને પોતાની સિદ્ધિ અને હક સમજી બેસે છે. મારી સાથે પણ એવું જ થયું... અમારા વિસ્તારના એક વગદાર (પ્રભાવશાળી) માણસે હત્યા કરી દીધી અને અકસ્માતે હું ત્યાંથી થોડાક જ ડગલાં દૂર હતો. તેણે આરોપ મારા પર લગાવી દીધો. ખોટા સાક્ષીઓ પણ તૈયાર કરી લેવામાં આવ્યા અને હું અહીં આવી ગયો."
મને દુખ થયું. "તો તમારા ઘરવાળાએ કંઈ ન કર્યું?"
"ઘરવાળાએ પોતાની તરફથી પૂરો પ્રયત્ન કર્યો, પરંતુ એ જ વાત, આ સમાજમાં લોકો પણ ડરના માર્યા તેનો જ સાથ આપે છે જે શક્તિશાળી હોય." તે ફરીથી મુસ્કુરાયો...
મને તેની શાંતિ જોઈને આશ્ચર્ય થયું. "તમને ડર નથી લાગતો કે કદાચ થોડા દિવસોમાં તમને મોતની સજા સંભળાવી દેવામાં આવે?"
"ઇન્શાઅલ્લાહ મને કંઈ નહીં થાય... મેં તેમની આગળ મારી અરજી મૂકી દીધી છે, જેમની સામે મોટામાં મોટા બાદશાહની પણ કોઈ હેસિયત નથી..." તેણે પૂરા વિશ્વાસ સાથે જવાબ આપ્યો.
મેં ફરી પ્રશ્નાર્થ નજરે તેની તરફ જોયું. "હું મારા અલ્લાહની વાત કરી રહ્યો છું... તેમને મારી બેગુનાહીની ખબર છે અને તે મને કંઈ નહીં થવા દે." તેના દરેક શબ્દમાંથી મોહબ્બત ટપકતી હતી.
"તમને ખાતરી છે કે દુઆથી કામ થઈ જશે? જો ન થયું તો...?" મેં પૂછ્યું.
"જ્યારે તેમની પાસે માંગવામાં આવે છે ને, ત્યારે પછી શંકા નથી કરતા કે તે કબૂલ નહીં કરે... બસ બધું તેમના પર છોડીને રાહ જોવાય છે." તેના અવાજમાં માત્ર ને માત્ર યકીન (વિશ્વાસ) જ હતો... હું બસ તેના ચહેરાને જોતો જ રહી ગયો કે આ પહેલા અલ્લાહ પર આટલો વિશ્વાસ કદાચ જ કોઈનામાં જોયો હોય.
બીજા ત્રણ દિવસ વીતી ગયા... આ દરમિયાન તેના ઘરના લોકો પણ તેને મળવા આવ્યા હતા. તે પોતાના માતા-પિતાનો એકમાત્ર પુત્ર હતો. માતાનું રડી-રડીને ખરાબ હાલત હતી, પરંતુ તેની શાંતિમાં કોઈ કમી નહોતી આવી. તે સતત સમજાવતો રહ્યો કે મેં અલ્લાહ સામે અરજી મૂકી દીધી છે, તેમને ખબર છે હું બેગુનાહ છું, જોઈ લેજો તે મને કંઈ નહીં થવા દે.
મેં અલ્લાહ પર આટલો વિશ્વાસ આ પહેલા માત્ર વાંચ્યો જ હતો, પણ ક્યારેય જોયો નહોતો. મારા દિલમાં હવે તેના પ્રત્યે અકીદત (શ્રદ્ધા) ની લાગણીઓ જાગવા લાગી હતી. કદાચ અલ્લાહનો પ્રેમ હોય જ એવો છે જે પથ્થર દિલને પણ ઓગાળી દે છે.
અને પછી જ્યારે તેને કોર્ટમાં રજૂ કરવાનો હતો, તેના એક દિવસ પહેલા જ એક વિચિત્ર ઘટના બની. જે માણસે પોતે હત્યા કરીને આરોપ તેના પર લગાવ્યો હતો, તે પોતાની પત્ની અને એકમાત્ર બાળક સાથે કારમાં ક્યાંક જઈ રહ્યો હતો ત્યારે તેની સાથે એક ભયાનક અકસ્માત (અકસ્માત) થયો, જેના પરિણામે તેની પત્ની અને બાળકનું તો ઘટનાસ્થળે જ મોત નીપજ્યું, જ્યારે તેને ગંભીર હાલતમાં હોસ્પિટલ ખસેડવામાં આવ્યો... ઘણા કલાકો પછી હોશમાં આવ્યા બાદ જ્યારે તેને પત્ની અને બાળકના મોતના સમાચાર મળ્યા, ત્યારે તેની હાલત વધુ બગડી ગઈ...
આ જાનકની (મરણપથારી) ના આલમમાં તેને કંઈક યાદ આવ્યું... તેણે બૂમ પાડીને નજીકમાં હાજર ડોક્ટરને તેનો વીડિયો બનાવવા કહ્યું... વારંવાર આગ્રહ કરવા પર ડોક્ટરે નર્સને વીડિયો બનાવવાનો ઈશારો કર્યો, તો તેણે વીડિયોમાં ખૂબ જ મુશ્કેલીથી પોતાનો ગુનો કબૂલ કર્યો અને તે યુવાનને બેગુનાહ જાહેર કરીને હાથ જોડીને માફી પણ માંગી...
