🌾 ઘઉંની ખેતી .......!!

કહેવાય છે કે કોઈ એક દેશમાં ખૂબ જ ન્યાયપ્રિય અને દયાળુ રાજા રહેતો હતો. તેને ત્રણ પુત્રો હતા. રાજા જ્યારે વૃદ્ધ થવા લાગ્યો ત્યારે તેણે પોતાના સૌથી સક્ષમ મંત્રીને બોલાવ્યો અને કહ્યું કે તે પોતાનું રાજ્ય પોતાના ત્રણ પુત્રોમાંથી કોઈ એકને સોંપવા માંગે છે, પરંતુ તે નિર્ણય લઈ શકતો નથી. મંત્રીએ કહ્યું, "મહારાજ! આ સમસ્યાનો એક સરળ ઉપાય છે." આ સાંભળીને રાજા ખૂબ ખુશ થયો અને ધ્યાનથી સાંભળવા લાગ્યો. મંત્રીએ સલાહ આપી કે ઘઉંની એક-એક ગુણી (બોરી) ત્રણેય પુત્રોને આપી દેવામાં આવે અને તેમને કહેવામાં આવે કે તમે લાંબી મુસાફરી પર જઈ રહ્યા છો અને ત્રણ વર્ષ પછી પાછા આવશો; ત્યાં સુધી આને અમાનત સમજીને ઘઉંની રક્ષા કરો. પાછા ફર્યા પછી તમે પોતે જ જાણી જશો કે કયો રાજકુમાર રાજગાદી માટે લાયક છે. રાજાને તેના મંત્રીનું સૂચન ખૂબ ગમ્યું અને તેણે બરાબર એવું જ કર્યું જેવું તેણે કહ્યું હતું.

રાજાના ગયા પછી, ત્રણેય પુત્રો ઘઉંની એક-એક ગુણી સાથે વિચારમાં પડી ગયા કે હવે એવું શું કરવું જેથી પિતાજીને સુરક્ષિત રીતે ઘઉં પાછા આપી શકાય. આથી મોટા પુત્રએ ઘઉંને મહેલની એક તિજોરી જેવી અલમારીમાં મૂકીને તાળું મારી દીધું અને ચેનનો શ્વાસ લીધો કે તે એક-એક દાણો એ જ રીતે પાછો આપી દેશે જે રીતે તેને આપવામાં આવ્યો હતો.

બીજા પુત્રએ ઘઉંને એક ખાલી ખેતરમાં, જ્યાં જંગલી ઝાડીઓ અને ઘાસ ઉગેલા હતા, ત્યાં નાખી દીધા જેથી તે સુરક્ષિત પણ રહે અને ઉગતા પણ રહે.

ત્રીજા પુત્રએ વિચાર્યું કે પૂરા ત્રણ વર્ષ પછી ઘઉં પાછા આપવાના છે, તેથી વધુ સારું છે કે તેની ખેતી કરવામાં આવે. તેણે એક સારી જમીન જોઈને પહેલા નકામો કચરો અને ઝાડીઓ સાફ કરી, માટી અને કાંકરા વીણી-વીણીને બહાર કાઢ્યા, વ્યવસ્થિત રીતે જમીનને નરમ કરી અને ખૂબ જ પ્રેમથી ઘઉં વાવી દીધા. તે દિવસ-રાત વિચારતો કે પિતાજી જ્યારે આવશે ત્યારે લહેરાતી, ખીલખીલાટ કરતી અને ઝૂમતી ઘઉંની ડુંડીઓ (મોલ) જોઈને કેટલા ખુશ થશે.

ત્રણ વર્ષ વીતી ગયા, રાજા મુસાફરીથી પાછો ફર્યો. તેણે પોતાના પુત્રોને ઘઉં વિશે પૂછ્યું.

મોટા પુત્રએ ખૂબ જ ગર્વથી તિજોરી જેવી અલમારીનું તાળું ખોલ્યું અને શરમાઈ ગયો. આખા ઘઉં સડીને કાળી માટી થઈ ગયા હતા. રાજાને ખૂબ દુઃખ થયું અને તે બીજા પુત્ર તરફ વળ્યો. તે રાજાને તે ખેતર તરફ લઈ ગયો જ્યાં તેણે ઘઉં નાખ્યા હતા. જ્યારે તેઓ ત્યાં પહોંચ્યા તો જોયું કે ખેતરમાં ક્યાંક-ક્યાંક ઘઉંના નબળા છોડ હતા, જેને જંગલી ઝાડીઓએ વધવા જ નહોતા દીધા. તે શરમથી તેના પિતા તરફ જોઈ રહ્યો હતો કે તે ઘઉંનો એક દાણો પણ પાછો ન લાવી શક્યો.

નિરાશ અને ઉદાસ રાજા ત્રીજા પુત્ર પાસે પહોંચ્યો. તે ખુશી-ખુશી પોતાના પિતાને ખેતર તરફ લઈ ગયો જ્યાં દૂર-દૂર સુધી ઘઉંના સોનેરી ડુંડાઓ હારબંધ લહેરાઈ રહ્યા હતા અને હવા સુગંધથી મહેકી રહી હતી. રાજાની આંખોમાં ખુશીના આંસુ આવી ગયા, તેણે પુત્રને ગળે લગાવીને શાબાશી આપી.

ખેતરના કિનારે રાજા ખૂબ જ પ્રેમથી પોતાના પુત્રોને સંબોધી રહ્યો હતો: "ઈશ્વર આપણને મનુષ્યોને પણ ઘઉંની જેમ કેટલાક 'બીજ' આપીને દુનિયામાં મોકલે છે. પછી તે આપણી રાહ જુએ છે કે આપણે પાછા ફરતી વખતે તેના આપેલા બીજ કઈ સ્થિતિમાં પાછા લાવીએ છીએ."

સાંભળો!

"આપણે જમીન જેવા છીએ; જો આપણે સખત અને પથરાળ બનીશું, તો ઈશ્વરે આપેલા બીજ સડીને કાળી માટી જેવા થઈ જશે. બીજના ઉછેર માટે સાફ-સુથરા અને જંગલી કચરાથી મુક્ત હોવું ખૂબ જરૂરી છે. અને જે વ્યક્તિ બીજના વિકાસ માટે પોતાની જાતને નરમ રાખે છે, ઈશ્વરે આપેલા બીજ ત્યાં જ ફળદાયી બને છે. તેની આસપાસ કૃપા (રહેમત) નો વરસાદ થાય છે; વરસાદ પછી માણસ કોઈ જંગલની જેમ અંદર-બહારથી લીલોછમ, સુગંધિત અને સૃષ્ટિ માટે આશ્રયસ્થાન બની જાય છે. વિચારો કે આવો માણસ જ્યારે ત્રણ ગણા વધુ બીજ લઈને ઈશ્વર પાસે પહોંચશે ત્યારે તે કેટલો ખુશ થશે..!"

બીજા દિવસે રાજાએ ભરેલા દરબારમાં પોતાના માથા પરથી મુગટ ઉતારીને પોતાના સૌથી નાના પુત્રના માથા પર મૂકી દીધો.