હઝરત સુફિયાન થૌરી (રહમતુલ્લાહ અલૈહ) પોતાના પાસે (પાઠ/દર્સના સમયે) લગભગ ત્રણ વ્યક્તિઓથી વધુ બેસવા દેતા ન હતા. પરંતુ એક દિવસ જ્યારે તેમણે પાઠ શરૂ કર્યો તો જોયું કે સભા (હલ્કો) ખૂબ મોટી થઈ ગઈ છે. તેઓ આ જોઈને ગભરાઈને ઊભા થઈ ગયા અને ફરમાવ્યું, "આપણે અજાણતામાં પકડાઈ ગયા" (એટલે કે, આપણે ગુનાહ કરી રહ્યા છીએ અને આપણને ખબર પણ નથી). "વલ્લાહ! જો અમીરુલ મોઅમેનીન ઉમર બિન અલ-ખત્તાબ મુઝ જેવા વ્યક્તિને આ આલીશાન સભામાં શિક્ષણના આસન (મસનદ) પર બેઠેલો જોતા, તો તરત જ ઊભો કરી દેતા અને ફરમાવતા કે તારા જેવો વ્યક્તિ આની લાયકાત ધરાવતો નથી." વધુમાં તેમનો એવો નિયમ હતો કે જ્યારે તેઓ અહાદીસ લખાવા બેસતા ત્યારે ખૂબ જ પ્રભાવિત અને ભયભીત રહેતા. અને જ્યારે પણ કોઈ કાળું વાદળ તેમની ઉપરથી પસાર થતું, તો તેઓ ત્યાં સુધી શાંત થઈ જતા જ્યાં સુધી તે પસાર ન થઈ જાય, અને ફરમાવતા, "મને ડર છે કે આમાં પથ્થરો ન હોય જે આપણા પર વરસાવવામાં આવે."
(અહવાલ-ઉસ-સાદિકીન: ૨૮)
__________📝📝📝__________
પુસ્તક: માસિક અલ-અબરાર કરાચી (જૂન)
પાના નંબર: ૧૭
પસંદગી: ઇસ્લામિક ટ્યુબ પ્રો એપ
