કેટલીય વાર એવું બને છે કે ડૂબતી હોડી કિનારે જઈ લાગે છે... મરણતોલ દર્દીઓ સાજા થઈ જાય છે... સંભવિત અકસ્માતોથી માણસ આબાદ બચી જાય છે... ચારેય તરફ અંધારું છવાઈ ગયા પછી આશાનો કોઈ એક જુગનુ ચમકે છે અને ધીમે-ધીમે બધી તરફ પ્રકાશ ફેલાઈ જાય છે... ક્યારેક સતત નુકસાન થતાં-થતાં અપેક્ષાથી વિપરીત ફાયદા થવા લાગે છે...
આવા પ્રસંગોએ આપણું સામાન્ય વલણ એવું હોય છે કે "આ તો માત્ર એક સંયોગ થઈ ગયો", "ફલાણા માણસે મારી મદદ કરી દીધી", "તે તો બરાબર મોકા પર મેં આમ કર્યું ને તેમ કર્યું, જો મેં એમ ન કર્યું હોત તો મુશ્કેલી થઈ જાત"—એટલે કે આશ્ચર્યચકિત કરી દેનારી સફળતા, નવી ઊભી થતી તકો તેમજ જીવલેણ અકસ્માતોમાંથી બચી જવાને આપણે માત્ર એક સંયોગ કે આપણી પોતાની હોશિયારી સમજીને ભૂલી જઈએ છીએ... કાશ આપણે એક ક્ષણ માટે થોભીને એ વિચારીએ કે આ બધું આપણી ગેરહાજરીમાં આપણા માટે કરવામાં આવતી દુઆઓનું પરિણામ છે... આપણા માતા-પિતા, મુર્શદ (ગુરુ), મિત્રો અને સગા-સંબંધીઓની દુઆઓ... જેઓ આપણા માટે રબ-એ-કરીમ (દયાળુ માલિક)ના દરબારમાં ભલાઈ અને સલામતીની વિનંતી કરે છે... આ માત્ર રબની કૃપા હોય છે કે જિંદગીની ગાડી મુસીબતના ખાડામાં પડતાં-પડતાં સલામતીના રાજમાર્ગ પર આવી જાય છે... જો આ દ્રષ્ટિકોણથી આપણે આપણા દિવસ-રાતની સમીક્ષા કરીએ, તો ડગલે ને પગલે રબ તઆલાનો શુક્ર અદા કરવાની તૌફીક (પ્રેરણા) નસીબ થશે...
કોઈએ બહુ સરસ કહ્યું છે કે જ્યારે કોઈ તમારા પર અહેસાન કરે તો તમારા અહેસાન કરનારનો આભાર પછી માનજો, પહેલા રબ તઆલાનો શુક્ર અદા કરો કે તેણે તે વ્યક્તિના દિલમાં તમારા પર અહેસાન કરવાનો વિચાર પેદા કર્યો અને તેને તેની પ્રેરણા આપી... પરંતુ આપણે આપણી સંકુચિત વિચારસરણીને કારણે અલ્લાહ કરીમની ઘણી બધી ન્યામતો (આશીર્વાદો) અને ઉપકારોને સમજી શકતા નથી અને મળતી સગવડોને પોતાની તરફ કે બીજા લોકો તરફ જોડીને આગળ વધી જઈએ છીએ...
અલ્લાહ કરીમ આપણને પોતાના શુક્રગુઝાર (કૃતજ્ઞ) બંદા બનવાની તૌફીક નસીબ ફરમાવે. આમીન.
