"અલ્લાહ પાસે માંગ.....
એક મહિલાની શોપિંગ બેગ ફાટી ગઈ, તેમાંથી એક લાલ સફરજન નીકળ્યું, રસ્તા પર પડ્યું અને ગબડવા લાગ્યું. મહિલાએ તરત જ બેગ સંભાળી લીધી. મારી મોટરસાયકલ તે મોટરસાયકલની પાછળ હતી, તેઓ કદાચ પતિ-પત્ની હતા અને સફરજન ખરીદીને ઘરે જઈ રહ્યા હતા. પતિ મોટરસાયકલ ચલાવી રહ્યો હતો જ્યારે પત્ની ખોળામાં સફરજનની બેગ લઈને બેઠી હતી. બેગ ફાટી ગઈ અને તેમાંથી એક સફરજન નીકળીને રસ્તા પર ગબડવા લાગ્યું...
રસ્તા પર ભારે ટ્રાફિક હતો, ડઝનબંધ ગાડીઓ, મોટરસાયકલ અને સાયકલો પસાર થઈ રહી હતી. મને લાગ્યું કે સફરજન કોઈ ને કોઈ ટાયર નીચે આવીને કચડાઈ જશે, પણ સફરજન દરેક ગાડી અને દરેક ટાયરથી બચતું રહીને ઝડપથી આગળ વધ્યું અને ગબડતું ગબડતું રસ્તાના કિનારે પહોંચી ગયું. કિનારે એક નાનો પુલ (પુલિયા) હતો અને તેના પર એક ભિખારી બેઠો હતો. સફરજન ગબડતું ગબડતું ભિખારીની નજીક આવ્યું અને દડાની જેમ ઉછળીને તેની પહોંચમાં આવી ગયું. ભિખારીએ સફરજન ઝડપી લીધું, પોતાના મેલા અને ગંદા શર્ટ સાથે ઘસીને સાફ કર્યું અને કચડ-કચડ ખાવા લાગ્યો. તે આકાશ તરફ જોઈને હસી પણ રહ્યો હતો...
મેં મોટરસાયકલ રોકી લીધી, તેને સલામ કરી અને પૂછ્યું, 'આ સફરજન તારા સુધી કેવી રીતે પહોંચ્યું?' ભિખારીએ મોટેથી હસીને કહ્યું, 'મેં હમણાં જ અલ્લાહ પાસે ફરિયાદ (શિકવો) કરી હતી કે હે બારી તઆલા (પરમેશ્વર), તારા બંદાને સફરજન ખાધે ઘણો સમય (મુદ્દત) થઈ ગયો છે, જો તું કૃપા કરે તો હું પણ જતી ઋતુનું સફરજન ચાખી લઉં. અને પછી ખબર નહીં ક્યાંથી આ સફરજન આવ્યું અને ઉછળીને મારા હાથમાં આવી ગયું!' ભિખારી ત્યાર પછી આભાર (શુક્ર) માનવા લાગ્યો. મારી આંખોમાં આંસુ આવી ગયા, મેં ભિખારી સાથે હાથ મિલાવ્યો અને આગળ રવાના થઈ ગયો. મારી આંખો ખોલવા માટે આ પ્રસંગ પૂરતો હતો..."
