વાર્તા: "નેક પાડોશી" ✍🏻
એક માણસ કહે છે: મારો એક બહુ ગરીબ પાડોશી હતો જે રસ્તાઓ પર રોટલીઓ વેચતો હતો. તે આ કામમાંથી વધુ પૈસા કમાતો ન હતો અને એક મોટા પરિવારનું ભરણપોષણ કરતો હતો, જે તેની કમાણી પર ગુજારો કરતો હતો. તે રોટલી વેચીને એટલા પૈસા કમાતો હતો કે તે એક સરકારી કર્મચારીના પગારના ચોથા ભાગ કરતાં પણ ઓછા હતા.
તેમ છતાં, હું હંમેશાં તેને ખુશ અને હસતો જોતો હતો, જાણે કે તે દુનિયાની તમામ દોલતનો માલિક હોય. મેં વિચાર્યું, આ માણસ કેવી રીતે આટલો ખુશ રહી શકે છે, જ્યારે તેની આર્થિક સ્થિતિ આટલી ખરાબ છે? અને તેની આજીવિકાનું સાધન બહુ ઓછું છે.
પછી મેં મારી જાતને કહ્યું: આ ખુશી ક્યાં છે? હું કેમ તેને અનુભવી શકતો નથી? મારી આર્થિક સ્થિતિ તો સારી છે, મારી પાસે મોટું ઘર છે, બેંકમાં પૈસા છે, અને દરેક વસ્તુ છે જે મને જોઈએ છે, છતાં હું આ ખુશી અનુભવી શકતો નથી.
હું નિરાશ થઈ ગયો અને નક્કી કર્યું કે હું જાણવા માંગુ છું કે તેની ખુશીનું રહસ્ય શું છે.
માણસ કહે છે: હું શુક્રવારના દિવસની રાહ જોવા લાગ્યો કારણ કે તે રજાનો દિવસ હતો. મેં મારા પરિવાર સાથે નાસ્તો કર્યો, પછી મેં મારી ગાડી લીધી અને તે જગ્યાએ પહોંચ્યો જ્યાં તે માણસ રોટલીઓ વેચી રહ્યો હતો.
હું દૂરથી તેને જોવા લાગ્યો. તેણે હજી સુધી કંઈપણ વેચ્યું ન હતું અને દિવસની શરૂઆત પણ કરી ન હતી. ઘણી વાર રાહ જોયા પછી એક નાની બાળકી આવી, અને તે માણસે ઘણી બધી રોટલીઓ એક થેલીમાં મૂકીને તેને આપી દીધી. બાળકી રોટલી લઈને ચાલી ગઈ.
હું આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયો કે તે તેને આટલી મોટી માત્રામાં રોટલી મફત આપી રહ્યો હતો, જ્યારે તેણે હજી સુધી કંઈ વેચ્યું પણ ન હતું. હું ચિંતિત હતો કે તે કેવી રીતે પૈસા કમાશે, જ્યારે તે મફતમાં રોટલી વહેંચી રહ્યો છે, જોકે તેની કમાણી પણ ખૂબ ઓછી હતી.
પરંતુ અસલી આશ્ચર્ય ત્યારે થયું જ્યારે બાળકીના ગયાની થોડી જ મિનિટો પછી, અચાનક લોકોનું ટોળું તેની સામે જમા થઈ ગયું, જાણે ત્યાં બીજો કોઈ રોટલી વેચનાર ન હોય. હું આ બધું જોઈ રહ્યો હતો અને વિશ્વાસ કરી શકતો ન હતો કે આ બધું કેવી રીતે થઈ રહ્યું છે.
મેં રાહ જોઈ જ્યાં સુધી તેણે બધી રોટલીઓ વેચી ન દીધી. પછી હું તેની નજીક ગયો અને કહ્યું: "માશાઅલ્લાહ, તમે બધી રોટલીઓ વેચી દીધી."
તેણે જવાબ આપ્યો: "અલહમદુલિલ્લાહ, આ અલ્લાહની કૃપા છે. શું તમે રોટલી લેવા માંગો છો?"
મેં કહ્યું: "હા, પણ હવે તમારી પાસે વધુ રોટલી નથી."
તેણે કહ્યું: "હું તમને મારા હિસ્સાની રોટલી આપી દઈશ."
મેં કહ્યું: "કાંઈ વાંધો નહીં, હું બીજે ક્યાંકથી ખરીદી લઈશ." પછી મેં તેને તેના ઘર સુધી છોડવાની ઓફર કરી.
તેણે મને કહ્યું કે તે કોઈની રાહ જોઈ રહ્યો છે.
મેં કહ્યું: "ઠીક છે, આપણે સાથે રાહ જોઈ લઈએ."
થોડી વાર પછી એ જ બાળકી ફરી આવી. તે માણસે થોડા પૈસા તેના હાથમાં આપ્યા અને તેને તરત જ ઘરે જવા કહ્યું.
જ્યારે અમે ગાડીમાં બેઠા અને ચાલવા લાગ્યા. મેં તેને પૂછ્યું: "આ બાળકીની શું વાર્તા છે?"
તેણે જવાબ આપ્યો: "આ મારા મિત્રની દીકરી છે જે મારી સાથે રોટલી વેચતો હતો, પરંતુ તે બીમાર પડ્યો અને અવસાન પામ્યો, અને પોતાના પાછળ માત્ર સ્ત્રીઓનો એક પરિવાર છોડી ગયો. એક દિવસ મેં આ બાળકી અને તેની મોટી બહેનને કચરાના ઢગલામાં ખાવાનું શોધતા જોયા. મેં તેમને પૂછ્યું કે તેઓ શું કરી રહ્યા છે, તો તેમણે જણાવ્યું કે તેઓ બે દિવસથી ભૂખ્યા છે અને કચરામાંથી બચેલું ખાવાનું ભેગું કરી રહ્યા છે. ત્યારે મેં નક્કી કર્યું કે હું મારી ક્ષમતા મુજબ તેમનું ભરણપોષણ કરીશ."
માણસ કહે છે: "હું ખૂબ પ્રભાવિત થયો અને મારા આંસુ રોકી શક્યો નહીં. ત્યારે હું જાણી ગયો કે તેની ખુશીનું રહસ્ય શું હતું."
વાર્તા પૂરી થઈ, પણ પાઠ હજી પૂરો નથી થયો.
તમારા આસપાસના પાડોશમાં તમારા નજીકના, સંબંધીઓ વગેરે જે પરિસ્થિતિમાં છે, દેવું હોય કે મોટો પરિવાર હોય, આવક ઓછી અને ખર્ચ વધુ હોય, તમે મહાનુભાવો તમારા આસપાસ જરૂર નજર દોડાવો કે ક્યાંક કોઈ ભૂખ્યું-તરસ્યું કે પરિસ્થિતિનું મારેલું તમારી મદદની રાહ જોઈ રહ્યું ન હોય...
