ગુસ્તાખ-એ-રસૂલ (સલ્લલ્લાહુ અલયહી વ સલ્લમ)

મારા આકાની નિશાની તમે અહીં ક્યાં સુધી મિટાવશો?

આ ઝાલિમ શાસકો ક્યાં સુધી સત્યને છુપાવશે?

જરૂરિયાત મુજબ અમે ચમન (બાગ) નું સિંચન કર્યું છે,

અહીં લોકો અમારી સાથે ક્યાં સુધી હોળી ખેલશે?

અહીં જે પણ સ્મારકો (ચિહ્નો) છે તે મારા પૂર્વજોની મહેનતની દેન છે,

પુસ્તકોમાંથી અમારી વાર્તા (ઇતિહાસ) ક્યાં સુધી હટાવશે?

માળો સળગાવીને તે પોતે જ ચુપચાપ બેઠો છે,

મારા બગીચાઓમાં આવો માળી ક્યાં સુધી રહેશે?

અહીંના કણેકણમાં મારા પૂર્વજો વસે છે,

અહીં અમે ક્યાં સુધી ધીરજ અને સયમથી અવાજ વગરના (બેઝબાન) રહીશું?

ગરીબી જોઈને પોતાના પણ પારકા થઈ જાય છે,

અહીં મઝલૂમ (પીડિત) ની આહ અને પોકાર ક્યાં સુધી સંભળાતી રહેશે?

અહીં સાચી વાત કહેવાની હિંમત બધાએ ગુમાવી દીધી છે,

હે ગુમનામ (કવિ)! આખરે આ આકાશ ક્યાં સુધી મહેરબાન રહેશે?

- હાશિમ ચોકસી ગુમનામ કાવી વાલા (ભરૂચ, ગુજરાત, ઇન્ડિયા)