શેખ ચિલીનું નામ બધાએ સાંભળ્યું જ હશે.😅

એક દિવસ તેના પડોશીઓએ એક વાટકામાં સાલન (શાક/ગ્રેવી) નાખીને તેમના ઘરે મોકલ્યું. આ સાલન શેખ ચિલીએ પહેલા ક્યારેય જોયું ન હતું. તેણે માતાને પૂછ્યું, "આ શું છે?"

માતાએ જવાબ આપ્યો, "આને બડીયાં (વડીઓ) કહે છે."

શેખ ચિલીએ ગોળ-ગોળ તરતા ટુકડાઓમાંથી એક ઉપાડ્યો અને ફરી પૂછ્યું, "આ શું છે?"

માતાએ ટૂંકો જવાબ આપ્યો, "બડી (વડી)."

શેખ ચિલીએ પેટ ભરીને ખાધું. તેને આ જમવાનું ખૂબ ગમ્યું. "આ તો બહુ સ્વાદિષ્ટ છે!"

બીજા અઠવાડિયે શેખ ચિલી માતા પાસે જીદ કરવા લાગ્યો, "માતા, હું તો એ જ ખાવાનું ખાઈશ જે પડોશીઓના ઘરેથી આવ્યું હતું."

માતાએ કહ્યું, "એમાં બહુ મહેનત અને સમય લાગે છે. ન તો મારામાં દાળ પીસવાની હિંમત છે કે ન તો શક્તિ. જો તું આટલો બધો ઉતાવળો (બેચેન) થઈ રહ્યો છે, તો વહુને લાવવાના બહાને તારા સાસરે ચાલ્યો જા. એ જ તારા નખરાં ઉઠાવશે. તેમની પાસે ફરમાઈશ કરી લેજે."

શેખ ચિલી ખુશ થઈ ગયો અને માતાને પૂછ્યું, "એ સાલનનું નામ શું હતું?"

માતાએ કહ્યું, "બડીયાં કહી દેજે અથવા બડી કહી દેજે, તેઓ સમજી જશે."

શેખ ચિલી જવાની તૈયારી કરવા લાગ્યો. જ્યારે તૈયાર થયો ત્યારે ફરીથી સાલનનું નામ ભૂલી ગયો અને પોતાની માતાને પૂછ્યું, "માતા, હું તેનું નામ ભૂલી ગયો, ફરીથી બતાવ ને."

માતાએ ફરીથી કહ્યું, "બડીયાં."

શેખ ચિલીએ કહ્યું, "જો હું ત્યાં જઈને ભૂલી ગયો તો કોણ યાદ અપાવશે?"

માતાએ કહ્યું, "તું એવું કર કે આખા રસ્તે બડીયાં-બડીયાં બોલતો બોલતો ચાલ્યો જા."

શેખ ચિલી રવાના થયો. તે બોલતો જતો હતો, "બડીયાં. બડીયાં. બડીયાં."

રસ્તામાં ચિડીમારોએ (પક્ષી પકડનારાઓએ) જાળ બિછાવી હતી. જ્યારે તેમણે 'બડીયાં' સાંભળ્યું (ઉર્દૂ/પંજાબીમાં બડના એટલે દાખલ થવું કે ઘૂસી જવું, એટલે બડીયાંનો અર્થ થયો કે તેઓ ઘૂસી ગઈ), તો તેઓ સમજ્યા કે ચકલીઓ જાળમાં આવી ગઈ છે. તેમણે જાળ ખેંચી પણ તે તો ખાલી હતી. તેમણે શેખ ચિલીને બરાબરનો ફટકાર્યો.

શેખ ચિલીએ પૂછ્યું, "મને કેમ મારો છો?"

તેઓ કહેવા લાગ્યા, "તું જે કહી રહ્યો હતો બડીયાં-બડીયાં."

શેખ ચિલીએ પૂછ્યું, "તો પછી શું કહું?"

તેમણે કહ્યું, "તું કહે: આવતા જાઓ, ફસાતા જાઓ. આવતા જાઓ, ફસાતા જાઓ."

હવે શેખ ચિલી બોલતો બોલતો રવાના થયો, "આવતા જાઓ, ફસાતા જાઓ. આવતા જાઓ, ફસાતા જાઓ."

આગળ જંગલમાં કેટલાક ચોર પોતાની ચોરીનો માલ દાટી રહ્યા હતા. તેમણે જ્યારે સાંભળ્યું "આવતા જાઓ, ફસાતા જાઓ", તો તેઓ ડરી ગયા કે કોઈ સંતરી (ચોકીદાર) છે જેણે તેમને જોઈ લીધા છે. તેઓ ડરીને એક ઝાડ પાછળ છુપાઈ ગયા. પણ જ્યારે જોયું કે એક મદમસ્ત જેવો માણસ પોતાની જ ધૂનમાં બોલતો જાય છે, તો તેમણે તેને પકડી લીધો અને બરાબરનો ફટકાર્યો.

શેખ ચિલીએ પૂછ્યું, "મને કેમ મારો છો?"

તેમણે કહ્યું, "તું જે કહે છે આવતા જાઓ, ફસાતા જાઓ."

શેખ ચિલીએ પૂછ્યું, "તો પછી શું કહું?"

તેમણે કહ્યું, "તું કહે: લાવતા જાઓ, દાટતા જાઓ."

હવે શેખ ચિલી બોલતો બોલતો રવાના થયો, "લાવતા જાઓ, દાટતા જાઓ. લાવતા જાઓ, દાટતા જાઓ."

આગળ એક જનાઝો (નશ્વર દેહ/સ્મશાનયાત્રા) આવી રહ્યો હતો. જ્યારે તેમણે સાંભળ્યું કે 'લાવતા જાઓ, દાટતા જાઓ', તો તેમણે શેખ ચિલીને પકડી લીધો અને બરાબરનો ફટકાર્યો. "અમારું જુવાન બાળક મરી ગયું છે અને તું કહે છે લાવતા જાઓ, દાટતા જાઓ!"

શેખ ચિલીએ રડતા રડતા પૂછ્યું, "તો પછી હું શું કહું?"

"તું કહે: આવું અલ્લાહ કોઈની સાથે ન કરે," શેખ ચિલીને જવાબ મળ્યો.

શેખ ચિલી બોલતો બોલતો રવાના થયો, "આવું અલ્લાહ કોઈની સાથે ન કરે. આવું અલ્લાહ કોઈની સાથે ન કરે."

શેખ ચિલીને રસ્તામાં એક જાન (બારાત) મળી. તેમણે જ્યારે શેખ ચિલીની આ રટ સાંભળી, તો તેને બહુ માર્યો.

શેખ ચિલીએ પૂછ્યું, "મને કેમ મારો છો?"

તેમણે જવાબ આપ્યો, "અમારો ખુશીનો પ્રસંગ છે અને તું કહે છે આવું અલ્લાહ કોઈની સાથે ન કરે!"

શેખ ચિલીએ પૂછ્યું, "તો પછી શું કહું?"

તેમણે કહ્યું, "કહેવાનું શું હોય, ચૂપચાપ ચાલ્યો જા."

શેખ ચિલી રવાના થયો. થોડીવાર પછી તે પોતાના સાસરે પહોંચી ગયો. ત્યાં તેનું ખૂબ જ ભવ્ય સ્વાગત થયું. તેની સામે ભાત-ભાતના ખાવાના મૂકવામાં આવ્યા. પણ શેખ ચિલીએ કોઈ ખાવાને હાથ ન લગાડ્યો. સાસરિયાઓ ચિંતામાં પડી ગયા.

તેમણે પૂછ્યું, "શું જમવાનું પસંદ ન આવ્યું? તમે જ બતાવો શું ખાશો?"

શેખ ચિલી ખાવાનું નામ ભૂલી ચૂક્યો હતો, બોલ્યો, "અમે તો એ જ ખાવાનું ખાઈશું."

તેમણે પૂછ્યું, "કયું ખાવાનું?"

શેખ ચિલી બોલ્યો, "અમે તો એ જ ખાવાનું ખાઈશું."

હવે તેમણે જુદા જુદા ખાવાના નામ લેવાનું શરૂ કર્યું. પણ શેખ ચિલીનો દર વખતે એ જ જવાબ હતો, "અમે તો એ જ ખાવાનું ખાઈશું."

સાસરિયાઓ કંટાળી ગયા અને તેને તેના હાલ પર છોડી દીધો. રાત્રે શેખ ચિલીને ભૂખ લાગી ત્યારે બધા સૂઈ ગયા હતા. તે છાનોમાનો રસોડામાં ગયો અને વસ્તુઓ ફંફોસવા લાગ્યો. તેના હાથમાં એક ઈંડું આવ્યું. હજી તે એના વિશે વિચારતો જ હતો કે એક ડબ્બો ધડામ દઈને નીચે પડ્યો. ઘરના લોકો સમજ્યા કે બિલાડી આવી છે, તેઓ રસોડા તરફ દોડ્યા. શેખ ચિલીને ઈંડું છુપાવવાની કોઈ જગ્યા ન મળી, એટલે તેણે તરત જ ઈંડું મોઢામાં મૂકી દીધું.

સાસુએ આવીને જોયું તો જમાઈના મોઢામાં ગુમડું (ફોલ્લો) નીકળ્યું હતું. "હાય હાય! એના મોઢામાં ગુમડું નીકળ્યું છે, એટલે જ રાત્રે પણ જમ્યા નથી."

અડધી રાત્રે હકીમ સાહેબને જગાડીને ઘરે બોલાવવામાં આવ્યા. હકીમ સાહેબે આવીને તપાસ કરી. જ્યારે તેમણે શેખ ચિલીનો ગાલ એક તરફથી દબાવ્યો, તો તેણે ઈંડું બીજી તરફ કરી લીધું. હવે હકીમ સાહેબ જે તરફથી ગાલ દબાવતા, શેખ ચિલી ઈંડું બીજી તરફ કરી લેતો. ખાસ્સો સમય આ સિલસિલો ચાલુ રહ્યો.

આખરે હકીમ સાહેબ થાકીને બોલ્યા, "આ તો બડી (Badi - મોટી) ખતરનાક બીમારી છે."

જેવા જ શેખ ચિલીએ 'બડી' શબ્દ સાંભળ્યો, તેને યાદ આવી ગયું. મોઢામાંથી ઈંડું કાઢીને બૂમો પાડવા લાગ્યો, "અમે તો બડી (વડી) ખાવાના, અમે તો બડી ખાવાના!"

શેખ ચિલીની મુશ્કેલી આસાન થઈ અને તેના સાસરિયાઓની પણ.