એક પીર સાહેબ પોતાના મુરીદો (શિષ્યો) ની સામે પોતાની કરામતની વાત કરી રહ્યા હતા... 🙂👇
"હું રણમાં જઈ રહ્યો હતો, ચાલતાં-ચાલતાં બે દિવસ વીતી ગયા હતા. 🚶♂️ ભૂખ લાગતી તો હાથ લંબાવીને ઉડતું કોઈ પક્ષી પકડી લેતો અને સૂરજના પ્રકાશ પર જ શેકીને ખાઈ લેતો...!!
ખુદાનો શુક્ર અદા કરીને આગળ વધી જતો. નમાઝનો વિચાર આવ્યો તો પાણી ખતમ થઈ ચૂક્યું હતું, ત્યારે મેં એક ઝાડી જોઈ; તેની પાસે જઈને જમીનમાંથી મુઠ્ઠીભર રેતી ઉઠાવી તો તેની નીચેથી પાણીનો ઝરો નીકળી આવ્યો. હું પીવા લાગ્યો ત્યાં જ વિચાર આવ્યો કે આ ઝાડી તરસ્યા છે, પહેલા તેને પાણી પીવડાવું. ખોબો ભરીને પાણી તેના મૂળમાં નાખ્યું તો તે મોટું ઝાડ બની ગયું! અને તેના છાંયડામાં નમાઝ પઢવાનું વિચાર્યું. વઝૂ માટે ખોબામાં પાણી લઈને કોગળો કર્યો, તો જ્યાં-જ્યાં પાણી પડ્યું ત્યાં ગુલાબના ફૂલ ખીલી ગયા...!!
ચહેરા પર પાણી નાખ્યું તો પાણીના ટીપાં જમીન પર પડવાને બદલે, દરેક ટીપું એક કાળા રંગનો પોપટ બનીને ઝાડની ડાળી પર બેસી ગયો અને મારા મુરીદો માટે દુઆ કરવા લાગ્યો... 😇💁♂️"
મુરીદો જે ઝૂમી-ઝૂમીને સાંભળી રહ્યા હતા, તેમાંથી એક મુરીદ બોલ્યો:
"પીર સાહેબ, કાળા રંગનો પોપટ...?? 😕🤔"
પીર સાહેબે ગુસ્સાભર્યા અંદાજમાં તેની તરફ જોયું, તો પાસે બેઠેલા બીજા મુરીદે કહ્યું:
"છાનો મર ને ભાઈ...! અહીં બાકીના બધા કામ જાણે સાયન્સના નિયમો પ્રમાણે જ થઈ રહ્યા હોય તેમ તને કાળા પોપટ પર જ શંકા જાગી...!! 😁😂☠️"
