જરા કલ્પના કરો! મસ્જિદ-એ-નબવીની એ નૂરાની (તેજસ્વી) મહેફિલ છે, સહાબા ઇકરામ (રદિ.) શમા-એ-રિસાલત ﷺ ની આસપાસ પરવાનાની જેમ એકઠા થયા છે. આ દરમિયાન એક અરાબી (ગ્રામીણ) સેવામાં હાજર થાય છે અને તે એવો સવાલ કરી દે છે જે દરેક મોમિનના દિલનો ધબકાર છે:
"યા રસૂલલ્લાહ! કયામત ક્યારે આવશે?"
રહમત-એ-આલમ ﷺ એ તેના સવાલનો જવાબ આપવાને બદલે તેને એક એવો સવાલ કર્યો જેણે કયામતની ચિંતાને અમલ (કર્મ) ની ચિંતામાં બદલી નાખી:
"તેં એ (કયામત) માટે શું તૈયારી કરી રાખી છે?"
ઇશ્ક-એ-સાદિક (સાચા પ્રેમ) નો સાદો પણ વજનદાર જવાબ
એ ગ્રામીણે ખૂબ જ આજીજી (નમ્રતા) અને સચ્ચાઈથી અરજ કરી:
"યા રસૂલલ્લાહ! મારી પાસે બહુ વધારે નમાઝો, રોઝા અને સદકાઓ (દાન) તો નથી (જેના પર હું ગર્વ કરી શકું), પરંતુ હું અલ્લાહ અને તેના રસૂલ ﷺ થી સાચી મહોબ્બત કરું છું."
આ એ વાક્ય હતું જેણે અર્શવાળાની રહમતને જોશમાં લાવી દીધી અને ઝબાન-એ-નબુવ્વતથી એ શબ્દો નીકળ્યા જે દુનિયા સુધી દરેક ગુનેગાર ઉમ્મતી માટે બક્ષિશ (ક્ષમા) નું પ્રમાણ બની ગયા:
"અલ-મર'ઉ મઅ મન અહબ્બ"
"માણસ (કયામતના દિવસે) તેની સાથે જ હશે જેનાથી તે મહોબ્બત કરે છે."
હઝરત અનસ (રદિ.), જેમણે દસ વર્ષ હુઝૂર ﷺ ની ખિદમત કરી, તેઓ આ દ્રશ્યની ગવાહી આપતા ફરમાવે છે:
"મેં મુસલમાનોને ઇસ્લામ લાવ્યા પછી કોઈ વાત પર આટલા ખુશ થતા નથી જોયા, જેટલા તેઓ તે દિવસે હુઝૂર ﷺ ની આ વાત પર ખુશ થયા".
કેમ ખુશ ન થાય? સહાબા ઇકરામ (રદિ.) ને દરેક સમયે એ જ ગમ ખાતો રહેતો હતો કે જન્નતમાં દરજ્જાઓની બુલંદીના કારણે ક્યાંક અમે અમારા આકા ﷺ ના દીદારથી દૂર ન થઈ જઈએ. આ એક વાક્યએ તેમની તમામ ચિંતાઓ દૂર કરી દીધી કે જો દિલમાં સાચી મહોબ્બત છે, તો અલ્લાહ તમને પોતાના હબીબ ﷺ ની રફાકત (સાથ) થી ક્યારેય મહેરૂમ (વંચિત) નહીં કરે.
આપણને પણ એ મઇય્યત (સાથ) નસીબ થાય જેનો વાયદો સાદિક અને અમીન ﷺ એ ફરમાવ્યો છે.
