હઝરત ઉમર બિન અબ્દુલ અઝીઝ (રહમતુલ્લાહ અલૈહ) પોતાના કોઈ પ્રવાસ પર રવાના થયા. જ્યારે ગરમી ખૂબ જ વધારે લાગી, ત્યારે પાઘડી મંગાવીને બાંધી લીધી, પણ તરત જ ઉતારી નાખી. તેમને પૂછવામાં આવ્યું: "હે અમીર-ઉલ-મોમિનીન! આપે આ પાઘડી કેમ ઉતારી દીધી? આ તો આપને ગરમીથી બચાવવા માટે હતી." ફરમાવ્યું: "મને કેટલાક કાવ્ય પંક્તિઓ (અશઆર) યાદ આવી ગયા હતા, જે જૂના જમાનાના લોકોએ કહ્યા છે. તે પંક્તિઓ આ પ્રમાણે છે."
અરબી પંક્તિઓનો અનુવાદ:
(૧) તે માણસ જેના ચહેરા પર તડકો લાગે છે અથવા ધૂળ પડે છે, તો તે ચહેરો ખરાબ થઈ જવાની કે કરમાઈ જવાની ચિંતા કરે છે,
(૨) અને તે છાંયડો (સાયો) શોધે છે જેથી તેની તાજગી અને સુંદરતા કાયમ રહે—તે ટૂંક સમયમાં જ એક દિવસ કબરમાં ધૂળ-ધૂસરિત (ખાક-આલૂદ) થઈ જશે.
(૩) તે આવા અંધારા ખાડામાં ધૂળથી ભરાયેલો અને ગભરામણ (વહશત) ની સ્થિતિમાં હશે, અને 'તહતુસ-સરા' (સાતેય જમીનોની નીચે સિજ્જીન નામની જગ્યાએ, જ્યાં કાફિરો અને દુરાચારીઓના આત્મા નાખવામાં આવે છે) માં લાંબો સમય વિતાવશે.
(ફાયદો/નોંધ): ઉપરોક્ત પંક્તિઓની સાથે અલ્લામા ઝહબી (રહ.) એ આ શેરનો પણ ઉલ્લેખ કર્યો છે:
અનુવાદ: "હે નફ્સ (આત્મા)! નકામો (રદ્દી) થઈ જતા પહેલા જ (આખિરતની) તૈયારી કરી લે, જ્યાં તારે (દરેક હાલમાં) પહોંચવાનું જ છે; તને વ્યર્થ (ફુઝૂલ) પેદા કરવામાં આવ્યો નથી."
