એક વખત કોઈ સજ્જને હઝરત મદની (રહમતુલ્લાહ અલૈહ) ની દાવત કરી, અને જમવાની સાથે અન્ય વાનગીઓ ઉપરાંત થોડી ખીર પણ તૈયાર કરી. જ્યારે હઝરત મદનીએ તે ખીર ખાધી તો તે ખૂબ જ કડવી હતી. શક્ય છે કે ભૂલથી એબલિયું (એલુઆ - એક કડવી વનસ્પતિ) જેવી કોઈ કડવી વસ્તુ તેમાં પડી ગઈ હોય. હઝરત મદનીએ એ વિચારીને કે યજમાન (મેઝબાન) ને દુઃખ થશે અને તેનું દિલ દુભાશે, તેમની સામે ખીર કડવી હોવાનો ઉલ્લેખ ન કર્યો અને તેમને ફરમાવ્યું, "ખીરનું તપેલું (દેગચી) લઈ આવો." તેઓ તે લઈ આવ્યા. હઝરતે જમવામાં સાથે બેઠેલા સાથીઓ તરફ જોઈને હસતા મુખે ફરમાવ્યું, "આજની આ બધી ખીર મારા હિસ્સાની છે, તમારામાંથી કોઈ આ ન ખાય." આથી, આપણી હઝરતે તે બધી ખીર એવી રીતે ખાધી કે યજમાન અને તમામ સાથીઓ એવું જ સમજતા રહ્યા કે તેમને ખીર ખૂબ જ ભાવી છે. પરંતુ જ્યારે યજમાને તપેલામાં ચોંટેલી થોડી ખીર તબર્રુક (પ્રસાદ) તરીકે ખાધી, ત્યારે ખબર પડી કે ખીર તો ખૂબ જ કડવી હતી. યજમાન અને તમામ સાથીઓને અત્યંત આશ્ચર્ય થયું અને તેમના આઘાતની કોઈ સીમા ન રહી કે હઝરતે યજમાનની ખુશી માટે અને તેમનું દિલ દુભાવાથી બચાવવા માટે આટલી ભારે તકલીફ સહન કરી કે આખી કડવી ખીર પોતે ખાઈ ગયા અને કોઈને ખબર પણ પડવા ન દીધી...
આવા હતા આપણા વડીલો (અકાબરીન)!
