હે દુનિયાવાળાઓ! જાણી લો કે તમારે પણ એક દિવસ મરવાનું છે. મૃત્યુ પછી ફરી જીવતા થવાનું છે અને પોતાના સારા તથા ખરાબ કાર્યોનો બદલો (જઝા અને સઝા) મેળવવાનો છે. તેથી દુનિયાના થોડા દિવસોના જીવન પર ફુલાઈ (અભિમાન ન) ન જાઓ અને મોતને ક્યારેય ન ભૂલો. દુનિયા મુસીબતનું ઘર છે; નાશ પામવું (ફના થવું) તેની ઓળખ છે અને ધોકો આપવો એ તેનો સ્વભાવ છે. તેની દરેક વસ્તુનો અંત પતન (ઝવાલ) છે અને તેનું હંમેશા કોઈની પાસે રહેવું અશક્ય (મુહાલ) છે. જ્યારે માણસને આમાં થોડો આરામ મળે છે, ત્યારે તેના બદલામાં વર્ષોનું દુઃખ સામે આવે છે. મોત દરેકના માથા પર તોળાઈ રહ્યું છે અને તેનો સ્વાદ ચાખવો સૌના માટે અનિવાર્ય (લાઝિમ) છે.
અલ્લાહ તઆલાના બંદાઓ! આજે દુનિયામાં તમારી સ્થિતિ એવી જ છે જેવી તમારાથી પહેલાના લોકોની હતી, જેઓ તમારા કરતાં ઉંમરમાં મોટા, તાકાતમાં મજબૂત, વસ્તીમાં વધુ અને મકાનોમાં આલીશાન હતા. પરંતુ સમયના પરિવર્તન (ઇન્કિલાબ) થી આજે તેમનો અવાજ પણ નીકળતો નથી. તેમના શરીર કબરોમાં સડી ગયા, શહેરો ઉજ્જડ થઈ ગયા અને મકાનો પડી ગયા. ક્યાં તે આલીશાન મહેલો, મોટા તકિયા (ગાઉ-તકિયા) અને મખમલી ફર્શ હતા, અને ક્યાં હવે પથ્થરો, ઇંટો, કબરની માટી અને કબરનો ખૂણો છે. શું તમને કોઈ શંકા છે કે જેવી તેમની હાલત થઈ તેવી તમારી નહીં થાય? શું એવી જ એકલતા (તન્હાઈ) નહીં હોય અને શું માટીમાં આ શરીર કીડાઓનો ખોરાક નહીં બને?
પંક્તિઓ (શાયરી):
સંવરતે થે કિ ઇક આલમ કી આંખેં હમકો દેખેંગી,
ખબર ક્યા થી હમારી મહફિલેં માતમ કો દેખેંગી!
સિતમ હૈ જામા-એ-હસ્તી કા ઇસ તન સે જુદા હોના,
લિબાસ-એ-તંગ હૈ ઉતરેગા આખિર ધજ્જિયાં હોકર!
જિતની બઢતી હૈ ઉતની ઘટતી હૈ,
ઝિંદગી આપ હી આપ કટતી હૈ.
નઝર ગૌર સે જો દુનિયા કી હાલત દેખી,
બરપા હમ ને હર રોઝ યહાં કી કયામત દેખી.
