જામેઅ દમિશ્ક (દમિશ્કની મસ્જિદ) માં એક અરબ વિદ્વાન સદકા (દાન) ના મહિમા (ફઝીલત) પર પ્રવચન આપી રહ્યા હતા કે: "બંદાઓને સામાન્ય નેકીઓ (સારા કાર્યો) થી રોકવા માટે બે-ચાર શેતાનો જ પ્રયત્ન કરે છે, પરંતુ પોતાના ધનમાંથી સદકો કરવાથી રોકવા માટે સિત્તેર (૭૦) શેતાનોનું ટોળું પાછળ પડી જાય છે કે આ માણસ કોઈપણ રીતે સદકો ન કરી શકે." આ મહિમા સંભળાવીને અરબ વિદ્વાને હાજર રહેલા લોકોને પ્રોત્સાહિત કરતા ફરમાવ્યું કે: "કોણ છે જે આ સિત્તેર શેતાનોને હરાવે અને પોતાના માલિકે હકીકી (સાચા માલિક/અલ્લાહ) ને પોતાનાથી રાજી કરે?"
ત્યારે સભામાંથી એક યુવાન ઊભો થયો, તેનો ગુસ્સો સાતમા આસમાને પહોંચી ગયો અને કહેવા લાગ્યો કે "હું આજે સિત્તેર શેતાનોને કરારી હાર (શિકસ્તે ફાશ) આપીશ." આટલું કહીને તે સભામાંથી ઊઠ્યો, પોતાના ઘરે આવ્યો અને એક બોરીમાં રહેલો ઘઉંનો લોટ એક થેલીમાં ભરી લીધો. તે સદકો કરવાના ઈરાદા (નીયત) થી હજુ બહાર નીકળી જ રહ્યો હતો ત્યાં દરવાજા પર પત્ની સામે મળી ગઈ.
પત્ની: "આ લોટ લઈને ક્યાં જાવ છો?"
યુવાન: "સદકો કરવા જાઉં છું."
પત્ની: "ચાલો, જલ્દીથી લોટ ઘરમાં મૂકી દો અને બહાર નીકળો! ખાવા-પીવા માટે કંઈ લાવવાનું તો છે નહીં, અને ચાલ્યા છે ઘરનો લોટ સદકો કરવા."
યુવાને ચૂપચાપ લોટ ઘરમાં મૂકી દીધો અને પાછો સભામાં આવીને બેસી ગયો.
કોઈએ પૂછ્યું કે "શું તેં સિત્તેર શેતાનોને હરાવી દીધા?"
યુવાને કહ્યું, "إِنِّي هَزَمْتُ الشَّيَاطِينَ وَلَكِنْ جَاءَتْ أُمُّهُمْ فَهَزَمَتْنِي" (અનુવાદ: મેં તે બધા શેતાનોને તો હરાવી દીધા હતા, પરંતુ તેમની માતા ક્યાંકથી આવી ચઢી અને તેણે મને હરાવી દીધો).
