આ આલીશાન મહેલો અને મકાનોમાં જિંદગી વિતાવનારો માણસ ભવિષ્યમાં એક એવા ઘર (કબર) તરફ જઈ રહ્યો છે જ્યાં તે એકવાર સૂઈ જશે તો ફરી ઊભો થઈ શકશે નહીં. તેની કબર તેના માટે તે જ સંજોગોમાં જન્નતનો બગીચો બનશે જ્યારે તેણે કબરની તૈયારી કરી હશે. કબર આપણા માટે ઇબરત (બોધપાઠ) નું એક સ્થાન છે. એક આરિફ (અલ્લાહવાળા) કહેતા હતા કે: "હે દોસ્ત! કબર પર વિચાર કર અને જો કેવા-કેવા સુંદર લોકોની માટી ખરાબ થઈ રહી છે."
કેટલાય બેદાગ ચહેરા હતા, લાડ-કોડ અને સાહ્યબીમાં ઉછરેલા લોકો હતા, જેઓ દુનિયામાં પોતાની મનમરજી મુજબની જિંદગી જીવતા હતા, એશ-આરામની જિંદગી વિતાવતા હતા, સભામાં કેસરિયા (ખીલખીલાટ) સ્મિત વેરતા હતા અને લોકો તેમના ચહેરા જોતા જ રહી જતા હતા; પરંતુ મોતે તેમને માટીમાં મેળવી દીધા. કીડાઓએ તેમના માંસને ખાઈ લીધું, આજે તેમના હાડકાં સડીને પડ્યા છે, આજે જો તેમની કબર ખોદીને જોવામાં આવે તો તે બોધપાઠ (ઇબરત) ની નિશાનીઓ બનેલી છે. ક્યાં ગયા તેમના ભપકાદાર (ઝરક-બરક) કપડાં જે તેઓ પહેરતા હતા? ક્યાં ગઈ તે વસ્તુઓ જેને તેઓ સાફ કરીને સાચવીને રાખતા હતા? ક્યાં ગયા તેમના તે કાર્યો જેમના માટે તેઓ જીવ આપી દેતા હતા? તે વેપાર ન રહ્યો, તે ધન ન રહ્યું, સગા-સંબંધીઓ ન રહ્યા; બધી વસ્તુઓ અહીં જ છોડીને તેઓ એકલા આ દુનિયામાંથી આગળની સફર પર રવાના થઈ ગયા.
એક યુવાન કોઈને ઘરની પરિસ્થિતિ અને પિતાની બીમારી વિશે જણાવતા કહેવા લાગ્યો: "મારા પિતાજી મરતા-મરતા બચ્યા છે." એક વડીલે આ વાત સાંભળી તો ફરમાવ્યું: "વ્હાલા દોસ્ત! તારા પિતાજી બચતા-બચતા મરશે." મારા મિત્રો! અઠવાડિયામાં એક દિવસ કબરસ્તાન જવાની ટેવ રાખો. તેનું કારણ એ છે કે માણસ ત્યાં જઈને આ "શહેરે ખામોશાં" (શાંતિના શહેર) માંથી બોધપાઠ મેળવે છે.
