હે દુનિયાવાળાઓ (અહલ-એ-દુનિયા)! જાણી લો કે તમારે પણ એક દિવસ મરવાનું છે. મૃત્યુ પછી ફરીથી જીવતા થવાનું છે અને પોતાના સારા તથા નરસા (ખરાબ) કાર્યોનો બદલો અને સજા મેળવવાની છે. તેથી દુનિયાના થોડા દિવસોના જીવવા પર ફુલાઈ ન જાઓ અને મોતના ક્યારેય ન ભૂલો. દુનિયા મુસીબતનું ઘર છે; ફના (નષ્ટ) થવું એ તેની ઓળખ છે અને ધોકો (છેતરપિંડી) એ તેનો નિયમ છે. તેની દરેક વસ્તુનો અંત ઝવાલ (પતન) છે અને તેનું હંમેશાં કોઈની પાસે રહેવું મહાલ (અશક્ય) છે. જ્યારે માણસને આમાં થોડો આરામ મળે છે, ત્યારે તેના બદલામાં વર્ષોનું દુખ સામે આવે છે. મોત દરેકના માથા પર ઉભી છે અને તેનો સ્વાદ ચાખવો બધા માટે લાઝિમ (અનિવાર્ય) છે. ખુદા તઆલાના બંદાઓ! આજે તમારો દુનિયામાં એવો જ હાલ છે જેવો તમારાથી પહેલાના લોકોનો હતો, જેઓ તમારા કરતાં ઉંમરમાં મોટા, શક્તિમાં પ્રબળ, વસ્તીમાં વધારે અને મકાનોમાં આલા (શ્રેષ્ઠ) હતા. પરંતુ સમયના પલટા (ઇન્કિલાબ) થી આજે તેમનો અવાજ પણ નથી નીકળતો. તેમના શરીર કબરોમાં સડી ગયા, શહેરો ઉજ્જડ થઈ ગયા અને મકાનો પડી ગયા. કાં તો તે આલીશાન મહેલો, ગાદી-તકિયા અને મખમલી ફર્શ હતા અથવા હવે પથ્થરો અને ઈંટો, કબરની ધૂળ અને કબરનો ખૂણો છે. શું તમને કોઈ શંકા (શુભહ) છે કે જેવો તેમનો હાલ થયો તેવો તમારો નહીં થાય? શું એવી જ એકલતા નહીં હોય અને શું ધૂળમાં આ શરીર કીડાઓનો ખોરાક નહીં બને?
શાયરી (અશઆર):
સંવરતા હતા કે આખી દુનિયાની આંખો અમને જોશે,
ક્યાં ખબર હતી કે અમારી સભાઓ માતમ જોશે!
જુલમ છે અસ્તિત્વના વસ્ત્ર (જામા-એ-હસ્તી) નું આ શરીરથી જુદું થવું,
સાંકડું વસ્ત્ર છે, આખરે લીરેલીરા થઈને જ ઉતરશે!
જેટલી વધે છે એટલી જ ઘટે છે,
જિંદગી પોતાની મેળે જ કપાતી જાય છે.
ધ્યાનથી જ્યારે દુનિયાની હાલત જોઈ,
અમે અહીં રોજ એક નવી કયામત જોઈ.
