મૌલાના ફૈસલ અહમદ સાહેબ નદવી ભટકલી લખે છે:
આપણા ઉલેમા-એ-સલ્ફ (પૂર્વજ વિદ્વાનો) માત્ર કિતાબી જ્ઞાનને કોઈ મહત્વ આપતા નહોતા; એટલે કે, જો કોઈના અસાતિઝા (શિક્ષકો) અને મશાઇખ (માર્ગદર્શકો) ન હોય અને તેણે માત્ર પુસ્તકોમાંથી જ કંઈક જ્ઞાન મેળવ્યું હોય, તો તેને કોઈ મહત્વ આપવામાં આવતું નહોતું. ઇસ્લામિક ઇતિહાસમાં કેટલાક લોકો એવા થઈ ગયા છે જેમનો ઉલ્લેખ પુસ્તકોમાં મહાનતાને બદલે નિંદા સાથે આવે છે. ઉલેમા-એ-સલ્ફ આવા માત્ર કિતાબી જ્ઞાન ધરાવતા માણસ સાથે શૈક્ષણિક ચર્ચા કરવા પણ તૈયાર નહોતા. કાઝી અયાઝ (રહમતુલ્લાહ અલયહ) એ કેટલો બોધદાયક કિસ્સો નકલ (વર્ણન) કર્યો છે કે ઇમામ અહમદ (રહમતુલ્લાહ અલયહ) ના સમયમાં ઇબ્ન અબી દાઉદ નામના એક કિતાબી જ્ઞાનવાળા ભાઈ હતા, તેઓ આમતેમથી વિવાદાસ્પદ ચર્ચાઓ છેડતા હતા. તે સમયના ખલીફા મુઅતસિમે ઇમામ અહમદને કહ્યું: "જરા ઇબ્ન અબી દાઉદ સાથે વાત કરીને તેમને શાંત કરો." ઇમામ અહમદે ફરમાવ્યું: "હું એવા માણસ સાથે કેવી રીતે વાત કરું જેને મેં ક્યારેય કોઈ આલિમ (વિદ્વાન)ના દબારે (ચોકઠે) જોયો નથી?" વિચાર કરો અને બોધપાઠ લો કે આવા કિતાબી જ્ઞાનથી લોકો આજે કેવા કેવા ફિતનાઓ (વિવાદો) ઉભા કરી રહ્યા છે.
