હઝરત અબ્દુલ્લાહ ઇબ્ને ઉમર (રઝીઅલ્લાહુ અન્હુ) એક વાર સફર પર જઈ રહ્યા હતા, સંભવતઃ હજ અથવા ઉમરાહની સફર હતી. પ્રતિષ્ઠિત આરબોની આદત મુજબ, તમે સફર પર જતી વખતે સવારીના ઊંટની સાથે એક ખચ્ચર જેવો ગધેડો પણ લઈ ગયા (આરબોના ગધેડા આપણા ત્યાંના ગધેડા જેવા નથી હોતા, પરંતુ આપણા ત્યાંના ખચ્ચરોના લક્ષણો ધરાવતા હોય છે). થતું એવું કે સફર દરમિયાન જ્યારે ઊંટની સવારીથી કંટાળી જતા, ત્યારે થોડીવાર માટે ગધેડા પર સવાર થઈ જતા. તેના પર પલાણ (બેઠક) પણ હતી.
રસ્તામાં એક અજાણી જગ્યાએ એક ગ્રામીણ બદ્દુ (ગામડાનો માણસ) સામે આવ્યો. તમે તરત જ નીચે ઉતર્યા અને ખૂબ જ આદરપૂર્વક પેશ આવ્યા, પછી તમારી પાઘડી (અમામા) ઉતારીને તે ગ્રામીણના માથા પર મૂકી અને તે ગધેડો તેને સોંપી દીધો.
હઝરત ઇબ્ને ઉમર (રઝી.) ના સાથીઓ અને શિષ્યોએ કહ્યું કે તમે એક ગ્રામીણને આખી સવારી અને પાઘડી આપી દીધી?
તમે ફરમાવ્યું કે આ ભાઈ મારા વાલિદ (પિતા) ના મિત્ર છે, અને પછી તે હદીસ વાંચી જેનો અર્થ એ છે કે પિતા સાથે એક નેકી (ભલાઈ) એ પણ છે કે તેમના મિત્રો સાથે સારો વ્યવહાર કરો. અને સારા વ્યવહારનો ઓછામાં ઓછો દરજ્જો એ છે કે તેના માટે દુઆ કરે. હદીસ શરીફમાં આવે છે કે જ્યારે માણસ બીજા માટે દુઆ કરે છે, ત્યારે અલ્લાહ તરફથી એક ફરિશ્તો ત્યાં ઊભો રહે છે અને કહે છે: "વલક મિસ્લુ ઝાલિક" (હા, તારા માટે પણ એવું જ હોજો). માસૂમ ફરિશ્તો જ્યારે દુઆ કરે, તો તેની કબૂલાત ચોક્કસ છે.
_____________________________________
(પુસ્તક: માહનામા ફલાહ-એ-દારેન કરાચી (નવેમ્બર)
પાના નંબર: ૨૧
પસંદગી: ઇસ્લામિક ટ્યુબ પ્રો એપ)
