જો જિંદગીમાં ક્યારેય શરીક-એ-હયાત (જીવનસાથી) પસંદ કરવાની તક મળે તો માત્ર ચહેરાની ચમક-દમકને માપદંડ ન બનાવતા. હુસ્ન (સૌંદર્ય) આંખોને ગમી જાય છે, પરંતુ મિજાજ અને કિરદાર (સ્વભાવ અને ચારિત્ર્ય) જ જિંદગી નિભાવે છે. એવી વ્યક્તિને પ્રાધાન્ય આપજો જે સમજદાર હોય, જેને સાચા અને ખોટાની પરખ હોય. જે એ જાણતો હોય કે તમને કઈ વાતોથી ખુશી મળે છે અને કઈ વસ્તુઓથી દિલ દુભાય છે, અને તે પોતાની આદતોને સુધારવાનો પ્રયત્ન પણ કરતો હોય. તે જે દીન (ધર્મ) ને માત્ર શબ્દોમાં નહીં પણ અમલમાં પણ જીવંત રાખતો હોય. જે નમાઝ, કુરઆન અને સુન્નત તરફ પોતે પણ ગંભીર હોય અને નરમાશથી તમને પણ આ રસ્તાની યાદ અપાવતો રહે. તે જે સંબંધની કદર જાણતો હોય, નજર અને દિલ બંનેની હિફાઝત (રક્ષણ) કરતો હોય. જેનું ચારિત્ર્ય મજબૂત હોય, જેને લોકોની વાતો ભટકાવી ન શકે, અને જે વફાદારીને બોજ નહીં પણ પોતાની જવાબદારી સમજે. અસલ વાત એ જ છે કે જો ક્યારેય નિર્ણય તમારા હાથમાં હોય તો બાહ્ય વસ્તુઓથી આગળ જોજો. કારણ કે જ્યારે અખત્યાર (પસંદગી) હોય ત્યારે વિચારી-સમજીને પસંદગી કરવામાં આવે છે, અને જ્યારે અખત્યાર ન હોય ત્યારે માણસ ઘણીવાર દિલમાં ઘણું બધું હોવા છતાં પણ ખાલી રહી જાય છે.