દારુલ ઉલૂમ કરાચીમાં અમારા એક શફીક ઉસ્તાદ હતા, કુતબી ભણાવતા હતા અને ઇસ્લાહ-એ-મુઆશિરા (સમાજ સુધારણા)ના ઉસૂલ શીખવતા હતા,

ફરમાવતા હતા કે અસલ ઇલ્મ કુરઆન છે, બાકી જેટલા પણ ઉલૂમ અને ફુનૂન છે તે કુરઆનને સમજવા માટે છે. અહીં શહેરોમાં મોટા-મોટા ઇદારા છે અને જાત-જાતની સહૂલતો છે.

જ્યારે જિંદગીમાં સહૂલતોનો પીછો કરતાં-કરતાં થાકી જાઓ અને તમારું દિલ ચાહે કે હવે દીનનું કંઈક કામ કરવામાં આવે તો બજારમાં જઈને દસ-વીસ નૂરાની કાયદા ખરીદી લેજો અને પોતાના વડીલોપાર્જિત ગ્રામીણ વિસ્તાર તરફ ચાલ્યા જજો, ત્યાં ઘણાં બાળકો હશે જેમને દીનની બુનિયાદી વાતોની જરૂર હશે, તે બાળકોની તાલીમનો સિલસિલો પોતાના ખરીદેલા નૂરાની કાયદાઓથી શરૂ કરી લેજો

શૈખુલ હદીસ અને શૈખુલ કુરઆન બનવા કરતાં વધારે મોટા મરતબાનું કામ છે આ

આજે દારુલ ઉલૂમથી ફારિગ થયાને છ વર્ષ પછી મુફ્તી ઝફર અબરાર સાહેબ સાથે મુલાકાત થઈ, મેં પૂછ્યું: આજકાલ શું કરી રહ્યા છો?

ફરમાવ્યું: નૌશકીમાં અમારું એક નાનું સરખું ગામ છે, ત્યાંનાં બાળકોને નૂરાની કાયદો ભણાવી રહ્યો છું

ફરમાવ્યું: જ્યારે ફારિગ થયો તો કરાચીના નામાંકિત મદરસામાં તદરીસ (અધ્યાપન)નો મોકો મળ્યો, આખું વર્ષ ભણાવ્યું, ઉત્તમ મુશાહરા (પગાર) સાથે સારી સહૂલતો હતી, વાર્ષિક રજાઓમાં ગામ ગયો તો પોતાનાં બાળકોની દીની હાલતની અબતરી (બદતર સ્થિતિ) જોઈને બેચેન થઈ ગયો

નૂરાની કાયદા ખરીદ્યા અને એક મકાન ભાડે લીધું, આજે ચોથું વર્ષ છે, દર વર્ષે અમારા ગામમાંથી હુફ્ફાઝે-કિરામની એક મોટી સંખ્યા તૈયાર થાય છે અને દર્સે-નિઝામીના કેટલાક દરજ્જાઓનો આગાઝ પણ થઈ ચૂક્યો છે

ઇન્કિલાબ જરૂરી નથી કે સામૂહિક રૂપમાં જ બરપા થાય, કેટલાક અફરાદ પોતાની જાતમાં ઇન્કિલાબ હોય છે

મૌલાના ઝફર અબરાર સાહેબ તેમાંથી એક છે