આજે મેં મારા પિતા સાથે બેંકમાં એક કલાક વિતાવ્યો હતો, કારણ કે તેમણે કેટલાક પૈસા ટ્રાન્સફર કરવાના હતા.
હું મારી જાતને રોકી ન શક્યો અને પૂછ્યું.
"બાબા, આપણે તમારી ઇન્ટરનેટ બેંકિંગ કેમ ચાલુ નથી કરી દેતા?"
"હું એવું કેમ કરું?" તેમણે પૂછ્યું.
"બરાબર, તો પછી તમારે ટ્રાન્સફર જેવી વસ્તુઓ માટે અહીં એક કલાક પણ વિતાવવો નહીં પડે.
તમે તમારી ખરીદી ઓનલાઈન પણ કરી શકો છો, બધું કેટલું સરળ થઈ જશે!"
હું તેમને નેટ બેંકિંગની દુનિયામાં શરૂઆત કરવા વિશે જણાવતા ખૂબ જ ઉત્સાહિત હતો.
બાબાએ પૂછ્યું, "જો હું એવું કરું, તો મારે ઘરની બહાર નીકળવું નહીં પડે?"
"હા, હા!" મેં કહ્યું.
મેં તેમને જણાવ્યું કે કરિયાણું (સૌદા-સુલફ) પણ હવે ઘરના દરવાજા પર કેવી રીતે ડિલિવર કરી શકાય છે! પરંતુ તેમના જવાબે મારી બોલતી બંધ કરી દીધી.
તેમણે કહ્યું:
"જ્યારથી હું આજે આ બેંકમાં આવ્યો છું, હું મારા ચાર મિત્રોને મળ્યો છું, મેં થોડીવાર સ્ટાફ સાથે વાતચીત કરી છે જેઓ હવે મને સારી રીતે ઓળખે છે.
તું જાણે છે કે હું એકલો છું, આ એ જ સાથ (સોબત) છે જેની મને જરૂર છે. હું તૈયાર થઈને બેંકમાં આવવાનું પસંદ કરું છું, મારી પાસે પૂરતો સમય છે.
તેમણે કહ્યું, બે વર્ષ પહેલાં હું બીમાર પડ્યો હતો, જે દુકાનદાર પાસેથી હું ફળો ખરીદું છું, તે મને મળવા આવ્યો અને મારા પલંગ પાસે બેસીને રડવા લાગ્યો.
જ્યારે તારી માતા થોડા દિવસો પહેલા સવારની સેર (મોર્નિંગ વોક) દરમિયાન પડી ગઈ હતી, ત્યારે આપણા સ્થાનિક કરિયાણાવાળાએ તેને જોઈ અને તરત જ ઘરે સંપર્ક કર્યો કારણ કે તે જાણે છે કે હું ક્યાં રહું છું. જો બધું ઓનલાઈન થઈ જાય, તો શું મને તે 'માનવીય' સ્પર્શ (હ્યુમન ટચ) મળશે?
મને માત્ર મારા ફોન સાથે જ વાતચીત કરવા માટે કેમ મજબૂર કરવામાં આવે? આ સંબંધોના બંધન બનાવે છે.
શું ઓનલાઈન એપ્સ પણ આ બધું પૂરું પાડે છે? ટેકનોલોજી જિંદગી નથી."
