એક લગ્ન પ્રસંગમાં, એક સજ્જન પોતાની ઓળખાણવાળા એક માણસ પાસે ગયા અને પૂછ્યું, "શું તમે મને ઓળખ્યો?" તેમણે ધ્યાનથી જોયું અને કહ્યું, "હા, તું મારા પ્રાઇમરી સ્કૂલનો વિદ્યાર્થી છે. આજકાલ શું કરે છે?" વિદ્યાર્થીએ જવાબ આપ્યો, "હું પણ આપની જેમ જ સ્કૂલ ટીચર છું. અને શિક્ષક બનવાની આ ઇચ્છા મારામાં માત્ર આપના કારણે જ જાગી હતી." શિક્ષકે આશ્ચર્યથી પૂછ્યું, "તે કેવી રીતે?"
વિદ્યાર્થીએ જવાબ આપ્યો, "શું આપને યાદ છે કે એકવાર ક્લાસમાં એક છોકરાની બહુ સુંદર ઘડિયાળ ચોરાઈ ગઈ હતી, અને તે ઘડિયાળ મેં જ ચોરી હતી. આપે આખા ક્લાસને કહ્યું હતું કે જેણે પણ ઘડિયાળ ચોરી હોય તે પાછી આપી દે. હું ઘડિયાળ પાછી આપવા માંગતો હતો પણ શરમથી બચવા માટે મારામાં એટલી હિંમત નહોતી. આપે આખા ક્લાસને દીવાલ તરફ મોઢું કરીને, આંખો બંધ કરીને ઊભા રહેવાનો આદેશ આપ્યો અને બધાના ખિસ્સા તપાસ્યા. મારા ખિસ્સામાંથી ઘડિયાળ કાઢ્યા પછી પણ આપે મારું નામ લીધા વિના તે ઘડિયાળ તેના માલિકને આપી દીધી, અને મને ક્યારેય આ બાબતે શરમાવા ન દીધો. મેં તે જ દિવસથી શિક્ષક બનવાનું નક્કી કરી લીધું હતું."
શિક્ષકે હસીને કહ્યું, "વાર્તા અસલમાં કંઈક આવી છે કે તપાસ (તલાશી) વખતે મેં પણ મારી આંખો બંધ કરી દીધી હતી. મને પણ આજે જ ખબર પડી કે તે ઘડિયાળ તેં ચોરી હતી!"
શું આપણે એવા શિક્ષક બની શકીએ જે પોતાના વર્તનથી બાળકોને શિક્ષક બનવાની પ્રેરણા આપી શકે, નહીં કે નાની-નાની ભૂલો પર બાળકોને આખા ક્લાસ સામે શરમાવે?
(મનકૂલ — પસંદગી: ઇસ્લામિક ટ્યુબ પ્રો એપ્લિકેશન)
