ઇમામ ઝૈનુલ આબિદીન (રહમતુલ્લાહી અલયહિ) ને અલ્લાહ તઆલાએ ખૂબ જ સુંદર શરીર આપ્યું હતું. જ્યારે તેમનું અવસાન (વફાત) થયું અને ગસ્સાલ (મૃતદેહને નવડાવનાર) તેમને નવડાવવા લાગ્યો, ત્યારે તેણે જોયું કે તેમના ખભા પર એક કાળો ડાઘ છે. તેને સમજ ન પડી કે આ કાળો ડાઘ કેમ છે? પરિવારજનોને (અહલે ખાનાને) પૂછવામાં આવ્યું તો તેમણે પણ કહ્યું કે અમને ખબર નથી. જ્યારે થોડા દિવસો વીતી ગયા ત્યારે તે વિસ્તારના અશક્તો (વૃદ્ધો) અને દિવ્યાંગોના ઘરોમાંથી અવાજ આવ્યો, "તે માણસ ક્યાં ગયો જે અમને પાણી પીવડાવતો હતો?" પછી ખબર પડી કે રાતના અંધારામાં ઇમામ ઝૈનુલ આબિદી (રહમતુલ્લાહી અલયહિ) પાણીથી ભરેલી મશક પોતાના ખભા પર ઉપાડીને તેમના ઘરોમાં પાણી પહોંચાડતા હતા, અને આ રહસ્યને તેમણે એવી રીતે છુપાવી રાખ્યું હતું કે આખી જિંદગી કોઈને ખબર પણ પડવા ન દીધી. (અલ-બિદાયા વન-નિહાયા: ૧૩૩૯, હિલ્યતુલ અવલિયા: ૧૩૬૩)
આ છે ઇમાની જિંદગી કે માણસ બીજાની સેવા (ખિદમત) પણ કરી રહ્યો છે, સહાનુભૂતિ પણ દર્શાવી રહ્યો છે, છતાં તેની પાસેથી માત્ર 'આભાર' (શુક્રિયા) ની પણ અપેક્ષા રાખતો નથી. તે માનવતાની સેવા માત્ર અલ્લાહ રબ્બુલ ઇઝ્ઝતની પ્રસન્નતા (રઝા) માટે કરી રહ્યો છે.
